Nooit meer dansend door de straten,
zingend onderweg naar jou.
Nooit meer liggend in jouw armen
horen dat je van me houdt.
Nooit meer zuchtend aan jou denken,
nooit meer rillen van geluk.
Sinds jij de deur achter je dichtsloeg,
is mijn hart voor altijd stuk.

Nooit meer glimlachen bij jouw aanzicht,
alleen denken aan wat is geweest.
Nooit meer dronken van jouw aanblik,
alleen huilen om wat je mij verweet.
Ik geef alles om het over te doen,
om dezelfde fouten te maken en het weer opnieuw te willen doen.
Maar wat is daarvan de zin, als het nooit zo was bedoeld?

Hallo! Ik ben Maaike, een Utrechtse psychologiestudente in de bloei van haar quarterlife crisis. Op mijn weblog vertel ik over wat mij bezighoudt in mijn strijd met het leven. Ik ontdek, schrijf af, observeer, twijfel en houd vrienden en bekenden op de hoogte van wat er in mijn hoofd en mijn leven gebeurt.

Er komt iets leuks aan! Onthoud de naam maar vast, want Pissebed.net gaat het volgens mij helemaal maken in 2009.

De laatste tijd krijg ik vaak te horen dat bekenden mijn weblog volgen en dat ik zo prettig schrijf. Ik word er verlegen van terwijl tegelijkertijd mijn hart een klein sprongetje maakt. x93Waarom doe je daar niet iets mee?x94, vragen ze vaak daarna. Ik haal dan mijn schouders op en zeg vagelijk: x93Ik zou eigenlijk wel willen, maar jax85x94 en doe het gesprek dan af. Maar wat zou het heerlijk zijn om daar x93ietsx94 mee te kunnen doen, en betaald te kunnen worden om een beetje mijn gedachten op papier te zetten. Er is niets fijners dan achter een leeg document te gaan zitten en mijn vingers over de toetsen te laten glijden, zo mooi mogelijk proberend te verwoorden wat er door mijn hoofd omgaat, en dan later terug te lezen wat ik vervaardigd heb.

Misschien weet ik toch wel wat ik wil worden. Misschien weet ik dat al vanaf mijn vroege jeugd, toen ik, voordat ik kon schrijven, verhaaltjes x93schreefx94 in een notitieboekje met gekleurde blaadjes, of toen ik, acht jaar oud, plaatsnam achter de oude typemachine van mijn tante. Hoewel hij van mijn tante was, was dat toch mijn meest dierbare bezit, welke ik koesterde zoals een ander kind haar cavia of konijn vertroetelde. Op mijn tiende nam de invaljuf me apart op de gang. Denkend dat ik, zonder mijn weten, iets stouts had gedaan, drukte ze me op het hart om later journaliste te worden, x93want ik kon zo leuk schrijvenx94. Toen ik vijftien was begon ik aan mijn eerste boek en mijn hele puberteit heb ik tikkend achter de computer doorgebracht, verhaal na verhaal producerend. En toen ik psychologie ging studeren, geen journalistiek x93want ik ben geen nieuwsjunkx93 en geen Nederlands x93want wat kun je daar nu mee wordenx94, ervoer ik eens in de zoveel maanden een existentixeble crisis waarin ik met mijn studie wilde stoppen. Meestal viel die samen met een periode waarin ik veel via mijn weblog werd benaderd om aan schrijfwedstrijden mee te doen of om een bijdrage te leveren aan een journalistieke website. Ik heb een hekel aan mensen dei zeggen "ik kan niet anders", het gevoel herken ik wel. Mijn kamer(s) liggen niet voor niets vol met rondslingerende blaadjes vol aantekeningen van zinnen en paragrafen. Deze zinnen belandden zelfs eerst op een kladblaadje voordat ze een verhaal werden. En tochx85 denk ik dat ik niet weet wat ik wil worden.

Ironisch genoeg wist ik vanaf de eerste maand op de Universiteit al dat ik geen psychologe zou worden. Maar ik zette door en maakte mijn studie af, later met het excuus dat ik dan in ieder geval aan kon tonen dat ik WO-denkniveau heb. Dan had ik daarvoor net zo goed Nederlands kunnen studeren, zegt een stemmetje in mijn achterhoofd. Ik ben van jongs af aan goed geweest in taal; las als eerste in de klas op het hoogste niveau en haalde altijd tienen voor dictees. En op de middelbare school heb ik het altijd een leuk vak gevonden, zelfs in tijden dat ik een pesthekel had aan school en geen enkele les leuk vond, zxe9lfs als het over ontleden en grammatica ging. Mijn opstel werd altijd voorgelezen in de klas, en ik presteerde het zelfs om tijdens repetities alle vragen xe9n de bonusvraag goed te hebben. Waarom is het dan nooit in me opgekomen om eens serieus te proberen van taal mijn werk te maken? Het gaat me makkelijk af, ik heb aanleg xe9n ik vind het leuk en zou het amper als werken ervaren. Dat is de combinatie waar ik nu al jaren naar op zoek ben en die ik maar niet lijk te kunnen vinden. Terwijl hij al die tijd dicht onder mijn neus lagx85 Wat houdt me tegen? Het kwartje rolt immers al jaren, maar lijkt maar niet te kunnen vallen. Ik heb al zo vaak verzucht dat ik schrijver wil worden, en hoe verder het kwartje rolt, hoe meer voorbeelden ik kan bedenken die aantonen hoe groot de rode schrijfdraad is die door mijn leven loopt. En toch lijkt het een droom, die, hoewel hij leuk is om te dromen, maar geen werkelijkheid zou kunnen worden.

Werk is maar werk, aldus SimplifyLife.nl: x93Het scheelt enorm als we onthouden dat werk veel meer te verdragen is als we niet verwachten dat het geluk brengt, maar dat het gewoon een manier is om in je levensonderhoud te voorzienx94. Al jaren voel ik me een vreemde eend in de bijt als ik in een gesprek verwikkeld raak waarin ik leeftijdgenoten ervan probeer te overtuigen dat ik absoluut niet full time wil werken en het niet erg zou vinden om bijvoorbeeld huisvrouw te zijn. Ik zou geen ideale huisvrouw zijn, dat geef ik direct toe, aangezien ik een hekel heb aan huishoudelijk werk en er niet tegen kan om dag in, dag uit, week in, week uit aan huis gekluisterd te zitten. Het is ook niet zo dat ik thuis zou willen blijven om voor 30 kinderen te zorgen, of dat ik voor mijn inkomen afhankelijk wil zijn van mijn partner. Ik ben er alleen niet van overtuigd dat je voor persoonlijke ontwikkeling persxe9 afhankelijk bent van je werk. Het is ook niet zo dat ik niet ambitieus ben; ik heb genoeg doelen en wil nog genoeg bereiken. Maar daarvoor hoef ik niet direct een goede baan. Als ik huisvrouw zou zijn, zou ik zeexebn van tijd overhouden om mezelf te ontwikkelen, bijvoorbeeld door cursussen te volgen en door mijn eigen projectjes ten uitvoer te brengen. Wellicht bloeit daar dan een eigen bedrijfje uit, wat extra leuk zou zijn omdat ik dan mijn levensonderhoud zou kunnen bekostigen met wat ik xe9cht leuk vind om te doen. In mijn ogen ben ik mij dan veel meer persoonlijk aan het ontwikkelen dan als ik iedere dag naar dezelfde baas zou moeten en geen tijd over zou houden om me met dat soort dingen bezig te houden. Hetzelfde overkomt me nu ik ziek thuis zit; ik begin me bijna nutteloos te voelen omdat anderen het continu over hun werk en/of studie hebben terwijl ik maar zit te x93niksenx94. Maar ik ben best benieuwd wie zich op dit moment meer ontwikkelt; ik die vecht tegen mijn demonen en mezelf ontwikkel naar een gezonder persoon, of zij die iedere dag hetzelfde riedeltje herhalen bij de baas, en wellicht alleen maar nieuwe riedeltjes leren. Ik zou willen dat het eens minder belangrijk werd wat je deed en dat het eens meer zou gaan om wie je bent. Werk is immers niets meer en niets minder dan werk, oftewel een manier om ervoor te zorgen dat je genoeg geld hebt om te leven, een goed mens te zijn, en je verder te ontwikkelen.

Op aanraden van mijn psychotherapeute ben ik voor het eerst van mijn leven aan de Prozac. Hoewel het eigenlijk nog niet kan, want ik ben pas recentelijk begonnen met slikken, heb ik nu al stiekem het voorzichtige gevoel dat de dagelijkse dingen me wat gemakkelijker afgaan. En nu pas ontdek ik hoe zwaar de afgelopen jaren xe9cht zijn geweest. Het is moeilijk van iemand aan te nemen dat diegene zxf3 verlammend vermoeid is of zxf3 weinig zin heeft in dingen dat het leven er minder leuk van wordt. Als iemand dat tegen mij zou zeggen, zou ik ook denken: x93kom op, geef jezelf een schop onder je kont en doe er wat aan!x94. En dat is dan ook wat ik de afgelopen jaren bij mezelf gedaan heb, net zolang totdat ik er opgebrand van raakte. Wellicht is het toch niet zo simpel als ik dacht…

Ik dacht altijd dat ik goede en slechte dagen had, of goede en slechte perioden, net zoals ieder ander. Bij mij was het alleen soms minder goed voorspelbaar of het goed of slecht (ik noemde het liever minder goed) ging. Bovendien ging ik, in goede perioden, altijd harder dan de rest terwijl ik, tijdens slechte tijden, helemaal tot stilstand kwam. Ik dacht dat ik daar gewoon mee moest leren leven, dat dat bij mij hoorde omdat ik niet zo goed geleerd heb hoe ik mezelf moet begrenzen en vrij snel compleet doordraaf. Achteraf, onder invloed van de Prozac, denk ik echter dat het nooit zo goed met me ging, of ik nu dacht dat het goed ging of niet. Mijn criterium lag in de vraag in hoeverre ik door negatieve gedachten en stemmingen in beslag genomen werd. Was dat weinig, dan racete ik iedereen, xe9n deze gedachten en stemmingen, als een speer voorbij, waarna ik onherroepelijk weer werd ingehaald en vol negatieve gedachten en stemmingen tot stilstand kwam. Nooit heb ik er echter bij stil gestaan dat mijn leven, in welke stemming dan ook, in beslag genomen werd door de demonen x93Te moex94 en x93Geen zinx94.

Ik had jaren in therapie kunnen blijven om mijn negatieve gedachten te leren beheersen. Ik kan blijven oefenen in mindfulness om met mijn negatieve stemmingen om te leren gaan. Maar als de demonen x93Te moex94 en x93Geen zinx94 blijven, zou ik er nooit in geslaagd zijn om gelukkig(er) te worden. Een gelukkig leven heb je zelf in de hand, en heeft alles te maken met wat je met je leven doet en hoe je omgaat met wat je overkomt, maar er is meer voor nodig om dat geluk ook werkelijk te kunnen ervaren, te kunnen voelen. In mijn geval is dat de overmeestering van x93Te moex94 en x93Geen zinx94, die tot in elke vezel van mijn lijf doorwerken en mijn leven grijzer maken dan het werkelijk is. En hoeveel schoppen ik mezelf ook geef, ik denk niet dat ik die demonen ooit zonder chemische hulp zou kunnen overwinnen. Lang leve Prozac, lang leve een leven vol kleurschakeringen en gevoelens! De bijwerkingen neem ik dan graag voor lief. Ik heb tenminste eindelijk weer het gevoel iets te kunnen willen in plaats van overgeleverd te zijn aan x93Te moex94 en x93Geen zinx94.

Vanochtend besloot ik tot een wandeling door Lunetten. Normaal gesproken doe ik dat niet omdat ik me daar alleen maar slechter door ga voelen, maar vanochtend scheen de zon. En in zonlicht is alles leuker, dus wellicht zelfs Lunetten… Ik liep langs de voetbalveldjes, het basketbalveld en een tennispleintje, over mooi aangelegde wandelpaden langs het water en tussen het groen. Na een half uurtje wandelen liep ik zelfs tegen een recent aangelegde zwem- en recreatieplas aan. Maar niets van deze voorzieningen lijken iets waard als je niemand hebt om mee te voetballen, basketballen of tennissen (eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het tennispleintje voorzien was van een muur zodat je toch ook in je eentje een balletje zou moeten kunnen slaan), of om mee naar het strand te gaan of te picknicken aan het water. Lunetten heeft echt wel zijn goede kanten, en ik zou hier misschien best gelukkig kunnen zijn, als hier nou maar meer stadse voorzieningen waren in plaats van enkel dorpse voorzieningen, en als het nou maar niet zo verrekte ver voelde van het centrum, zodat het iedere reis hierheen lijkt alsof je de stad verlaat. Het is heus niet zo verschrikkelijk ver van de stad, maar zo voelt het wel. En dat weerhoudt mij ervan om me hier thuis te voelen en veel van mijn vrienden ervan om naar Lunetten te komen. En dxe1xe1r word ik pas echt ongelukkig van.

Ik ben een dromer. Het grootste gedeelte van mijn puberteit heb ik dagdromend weten te doorstaan; ik liep mijn folderwijk dromend, zat hele Geschiedenislessen te dromen en viel altijd dagdromend in slaap. Ook nu begin ik weer wat vaker te dagdromen voor het slapengaan. Het is nu alleen een stuk lastiger om er inhoud aan te geven aangezien ik vroeger, uiteraard, bakvisserig over jongens fantaserend in slaap viel en ik tegenwoordig gewoon een geweldig exemplaar naast me heb liggen. Ik heb op dit moment in mijn leven heus genoeg dingen te verbeteren, waarover ik dus zou kunnen (dag)dromen, maar zolang ik midden in mijn veranderingsproces zit kan ik daar eigenlijk nog geen vorm aan geven en dus ook niet over dromen.

Het fijne aan dagdromen is dat het een heel positieve en ontspannende staat kan zijn, zolang je je niet achter je dromen gaat verschuilen en je leven gewoon lxe9xe9ft in plaats van droomt. Het zorgt er ook voor dat ik een rijke fantasie heb die weer van pas komt bij het schrijven. Op een moment dat er helaas minder te dagdromen valt, val ik echter geheid in een enorme writerx92s block. En daarnaast word ik van jongs af aan al geteisterd door nachtmerries. Als klein kind heb ik slechts kort een slaapkamer gehad op zolder, aangezien dat te ver bleek van de slaapkamer van mijn ouders, die me nachtelijks moesten komen troosten na wxe9xe9r een nachtmerrie. Toen gingen die dromen nog voornamelijk over brand en krokodillen terwijl mijn nachtmerries tegenwoordig meer op emotionele dramax92s gebaseerd zijn. Ook kan ik sinds enkele jaren geen horrorfilms meer kijken, hoewel ik daar vroeger gek op was, omdat ik de nacht die daarop volgt onherroepelijk slecht slaap en meerdere nachtmerries heb.

In de psychologie is het eigenlijk nog helemaal niet zo duidelijk wat de functie van dromen eigenlijk is. Er zijn twee aannemelijke theoriexebn, namelijk dat tijdens de REM-slaap, en dat is wanneer je droomt, je ervaringen van alledag verwerkt worden. Ook wordt gedacht dat dromen de functie hebben om inhoud te geven aan de dingen die om je heen gebeuren terwijl je slaapt, zodat je niet van elk wissewasje wakker wordt. Wel is duidelijk dat de tijdsbeleving in dromen heel anders is en dat de tijd die je in je droom voorbij ziet komen heel anders is dan de tijd waarin de droom plaatsvond. Ook is aangetoond dat iedereen droomt, en dat iedereen evenveel droomt, maar dat niet iedereen zijn of haar dromen evengoed onthoudt. Je kunt jezelf zelfs trainen om je dromen beter te leren onthouden, door steeds als je wakker wordt na een droom erbij stil te staan of op te schrijven waar die droom over ging, en daarnaast kun je jezelf trainen om meer lucide dromen te beleven. Lucide dromen zijn zox92n beetje de A-klasse onder de dromen, want dit zijn de dromen waarin je je ervan bewust bent dat je droomt en je dus de inhoud van je eigen droom kunt bexefnvloeden. Als je altijd al eens hebt willen vliegen of diepzeeduiken zou je dus ook simpelweg je lucide droomvermogen kunnen trainen.

Ik ben duidelijk iemand die erg getraind is om haar dromen te onthouden, waarschijnlijk een overblijfsel uit mijn jeugdige nachtmerrietijd waarin ik na iedere nachtmerrie mijn ouders vertelde waarover die gegaan was. Ook nu herinner ik me iedere nacht zeker xe9xe9n droom, maar vaak herinner ik me ook meerdere dromen. En ik zou je ook vaak wel een bijzondere anekdote kunnen leveren over mijn laatste vreemde droom. Het nadeel hiervan is weer dat ik ook weleens de hele dag van slag kan zijn van een bijzonder werkelijke nare droom. Zo heb ik mijn broertje al eens in de ogen gekeken terwijl hij in een afgrond stortte, worden mijn gevoelens en belangen al van jongs af aan zeker xe9xe9n nacht per week op gruwelijke wijze genegeerd en werd ik laatst weer eens op afschuwelijke wijze afgewezen. Toen ik echter wakker werd drong het ineens tot me door dat de woorden van degene die me afwees me wel erg bekend in de oren klonken; het was mijn eigen stemmetje dat normaal gesproken in mijn achterhoofd woont.

Met wat ik heb geleerd over dromen op mijn opleiding zal ik niet zo snel geloven in droomduiding. Zolang nog niet eens duidelijk is wat de functie van dromen is, ga je mij niet vertellen dat ik door middel van symbolen uit een droomwoordenboek er iedere ochtend achter kan komen waar mijn onderbewuste zich mee bezighoudt. Ik besef me nu echter wel dat veel van mijn dromen gekleurd worden door mijn eigen gedachten en gevoelens, en wellicht zorgt dat ervoor dat ik een volgende keer na een nare droom niet meer de hele dag met een naar gevoel hoef rond te lopen. En wellicht kan ik zelfs proberen om de inhoud van mijn dromen een beetje te bexefnvloeden door steeds te blijven proberen mijn dagdromen meer vorm te geven.

Wilskracht is een positieve eigenschap, ik denk dat we het daar allemaal over eens kunnen zijn. En ik ben gezegend met een flinke portie. Dat is fijn, zou je zeggen. En ik zal ook niet ontkennen dat mijn wilskracht me tot nu toe ver heeft gebracht. Het heeft ervoor gezorgd dat ik ondanks een grote portie ellende in de afgelopen 25 jaar nog steeds een soort van midden in het leven sta. Ik heb diplomax92 s behaald, doe leuke dingen, heb vrienden gemaakt en een relatie opgebouwd en daarnaast heb ik me al meerdere malen in mijn leven voor een groot deel weten te ontworstelen uit minder gezonde situaties.

Maar wilskracht heeft ook zijn schaduwkanten, zoals jezelf voorbij lopen, hoge verwachtingen scheppen en veel beter worden ingeschat dan het eigenlijk met je gaat. Voor mij betekent dit dat ik toch ook wel vaak hulp of hulpmiddelen misloop waar ik gezien mijn mate van ellende wel recht op zou hebben of simpelweg gewoon nodig zou hebben gehad. Jarenlang heb ik mijzelf op wilskracht door mijn leven en daarbij door veel ellende weten te slepen, met een enorme motivatie om voor het voor mezelf zo normaal mogelijk te maken en zo gunstig mogelijke levenscondities voor mezelf te scheppen. En op de oppervlakte lijkt dat gelukt en lijk ik het aardig voor elkaar te hebben. Maar van binnen ben ik niets veranderd, behalve misschien ten negatieve. Van binnen zit nog steeds die ellende waaruit ik me geworsteld lijk te hebben. En dat werkt weleens tegen me.

Ik betoog zeker niet dat mensen zonder wilskracht het gemakkelijk hebben en als je mensen zonder wilskracht vergelijkt met mensen met wilskracht, kom je er waarschijnlijk op uit dat de mensen met wilskracht onder dezelfde omstandigheden wellicht toch beter in staat zijn geweest om gunstige(re) levenscondities voor zichzelf te crexebren. Maar al te vaak gebeurt het echter ook dat mensen met teveel wilskracht, waar ze hoogstwaarschijnlijk uiteindelijk toch een keer aan onderdoor gaan, vergeleken worden met mensen met te weinig wilskracht. Uiteraard komen ze beter uit die vergelijking, maar vaak wordt er aan voorbij gegaan dat ze daar ook aan onderdoor zijn gegaan en dat ze het dus net zo zwaar kunnen hebben, en dus net zoveel recht hebben op hulp en geduld, als mensen zonder wilskracht, ook al hebben de laatsten betere levenscondities voor zichzelf gecrexeberd.

Dat ik een aardig leven voor mezelf heb weten te scheppen, betekent niet dat ik niet net zo lijdt als mensen die dat minder voor elkaar hebben gekregen. Dat ik diplomax92s behaald heb en vrienden gemaakt heb betekent niet dat ik in staat ben om te profiteren van de voordelen die dat oplevert. En dxe1t wordt helaas vaak over het hoofd gezien en voor waar aangenomen door mensen die moeten inschatten in hoeverre ik lijdt, waar voor mij dan weer bijbehorende consequenties aanhangen die het me niet makkelijker maken maar enkel moeilijker. Wilskracht wordt bovendien nergens in de psychologie beschouwd als een (wetenschappelijk ondersteunde) helende of zelfs maar beschermende factor. Maar in mijn geval wordt het wel continu op die manier tegen me gebruikt. En daar zouden professionals die te maken krijgen met mensen met teveel wilskracht best eens wat geduchter voor mogen zijn.

Het werd lente, en een blik op mijn lentegarderobe maakte mij duidelijk dat ik de zomer niet door zou komen met 3 T-shirts en 1 korte broek. Uiteraard bezit ik wel meer kleren, twee kledingkasten vol zelfs, maar na al die sport- en dieetloze maanden vol bankhangen zijn er nog maar weinig kleren die me passen. Na lang beraad besloot ik dat het gegrond was om een gedeelte van mijn x93vette bankrekeningx94 te spenderen aan een nieuwe garderobe. Niet alleen zou het beter voor mijn zelfvertrouwen zijn om passende kleding te hebben, maar bovendien kan ik ook praktisch gezien geen zomer doorkomen met zo weinig kleren.

Het leverde me wel wat onrust op, het idee dat ik zou moeten gaan shoppen. Aan de ene kant had ik er bijzonder veel zin in, maar aan de andere kant vroeg ik me ook af of het gat in mijn hand al genoeg dichtgegroeid was om zox92n uitdaging aan te kunnen. Ik ging na wat ik mezelf had voorgenomen; mezelf een budget opleggen en van te voren bepalen wat ik nodig heb en aan de hand daarvan een boodschappenlijstje opstellen waar ik niet vanaf mag wijken. Nu had ik natuurlijk kunnen smokkelen bij het opstellen van mijn boodschappenlijstje, maar in combinatie met mijn opgelegde budget leek het mij een niet te breken code.

Uiteraard gebeurde me hetzelfde als toen ik een paar maanden geleden in de kledingwinkels ging kijken zonder geld; overal hingen leuke dingen! Het was dan ook erg moeilijk om me te beheersen. Ik kocht, en kocht, en kocht, totdat ik het niet meer kon dragen, en kwam thuis met 6 uitpuilende tassen vol kleding. Voor mijn verdediging wil ik graag aanvoeren dat ik altijd meer kleding koop dan ik nodig heb. Mijn shopstrategie is namelijk dat ik eerst in de winkel op zoek ga naar de dingen die ik nodig heb, dan pak ik alles wat ik leuk vind, plus de dingen die ik niet nodig heb maar eruit springen van leukheid. In het pashokje verdeel ik tijdens het passen de kleren in 3 categoriexebn, namelijk JA, misschien en NEE. Aangezien veel dingen niet passen of gewoon niet leuk staan valt het meeste in de NEE-categorie en zo kan ik de gehele stapel kleding vaak al tot minder dan de helft terugbrengen. Vervolgens besluit ik in het pashokje welke spullen uit de misschien-categorie mee mogen, afhankelijk van hoe groot de JA-categorie is en welke kledingstukken er op mijn lijstje stonden. Het enige probleem is dat ik dit per winkel doe en dat ik, als ik in 6 winkels geweest ben, dus 6 keer de JA- en misschien-kledingstukken gekocht heb, hoewel die in vergelijking tot elkaar misschien in een andere categorie terecht gekomen zouden zijn.

Wanneer ik thuiskom met al die tassen begint eigenlijk het echte uitzoekwerk pas. Ik pak de tassen xe9xe9n voor xe9xe9n uit en sorteer de kledingstukken op mijn bed; broeken bij de broeken, shirts bij de shirts etc. En dan begint de eliminatie. Het eerste gedeelte is makkelijk: als ik in winkel 1 en winkel 2 een misschien-broek had gekocht terwijl ik in winkel 3 twee JA-broeken had gevonden, gaan de misschien-broeken uiteraard weer terug. En zo ga ik eerst alle stapels af. Helaas is het dan nooit het geval dat alles wat overblijft binnen mijn budget past. En dan wordt het moeilijk. Ik pas alles nog een keer, keur en zoek de stukken eruit die minder leuk zijn dan de rest. Die gaan ook terug en dat ruimt dan ook alweer een beetje op. Opnieuw zit ik dan helaas niet aan mijn budget. En dit is dan ook het moment waarop de pijn begint. Vroeger zou ik die pijn opgelost hebben door dan alles maar te nemen, geheel tegen mijn boodschappenlijstje en budget in. Maar deze keer was het andersx85

Ik heb er de hele dag over gedaan om xe9xe9n voor xe9xe9n afscheid te nemen van alle overbodige kledingstukken. Langzaam elimineerde ik de kledingstukken die ik niet nodig had. Helaas zat ik toen nog steeds ver boven mijn budget en werd het tijd om prachtige kledingstukken terug in de zakken te doen enkel om de reden dat ik meer lange broeken en T-shirts had gekocht dan op mijn boodschappenlijstje stonden. Ik had bovendien slechts 1 korte broek gevonden dus moest ik er rekening mee houden dat een groot deel van mijn budget over moest blijven voor een nieuwe shoppingtrip naar korte broeken.

Met nog meer pijn in mijn hart overhandigde ik de dames achter de kassa twee dagen later de gexeblimineerde kledingstukken: x93Ik wil deze graag terugbrengen. Ik ben helaas iets te enthousiast geweest…x94. En zo had ik na drie lange dagen 2 nieuwe lange broeken en 5 nieuwe T-shirts. Je zou kunnen zeggen dat ik dus drie dagen lang plezier heb gehad van mijn shoppingtrip, maar eigenlijk heb ik een nieuwe les geleerd. Shoppen met een budget, omdat je iets nieuws nxf3dig hebt in plaats van iets nieuws wxedlt, is eigenlijk helemaal niet leuk. Het enige positieve is dat ik nu wel weet dat ik het aankan, dat ik verstandig met mijn geld om kan gaan en dat het gat in mijn hand aardig gedicht lijkt. Het lijkt erop dat ik eindelijk in staat ben om functioneel te shoppen in plaats van te funshoppen en dat is toch in ieder geval al een zeer grote stap vooruit en een leuke bijkomstigheid van een nare financixeble periode.